Boże...

O mój Boże
Cała drżę
Nie chcę wierzyć
Staram się utrzymać 
na powierzchni

masz czego oni nie mają
prawdziwe serce 
pozwól mu lśnić

Zmieniłam się po tysiąckroć
chcę utrzymać się na powierzchni
rozumowi dać prym
zaprzeczyć emocjom

spójrz, na swoje szczęście

przypłacone bólem?

na ciepło jakie czułaś

i zimno w którym umierałam?
nie chcę! nie chcę i już
nikt nie złamie klątwy
która w moim sercu tkwi

jesteś idealna taka jaka jesteś
nigdy nikt nie chciałby innej

chciałabym wierzyć

again

Zabujałam się.

Jest racjonalny, miły, zrównoważony, prawo przemiłe komplementy i długo ze mną rozmawia. 

Jestem podekscytowana, nie znoszę tego, bo jest ulotne. Ale nie mogę nic na to poradzić. Jest tego we mnie tak dużo, że drżę. Zobaczę go we wtorek. Boję się jak pieron, ale nie umiem myśleć o niczym innym. 

Moje serce się rwie, a rozum hamuje i to ostro. Wiem, że powinnam bardziej słuchać rozumu, ale nie umiem

Lirycznie

Tym razem wrzucam swój, dawny już, erotyk.

Ona- ma kochanka

Roziskrzone oczy łani

Lśnią, niczym krople rosy

W promieniach jutrzenki

Bujne kasztanowa fale

Przeplatane blaskiem ognia

Skrywają zarumienione lica

Mej Kochanki

Gdy rozchylonymi wargami

Jak świeże maliny czerwone

Szepce me imię 

Urywanym oddechem

Łaknącym mych ust i pieszczot

Ach! Jakże piękny to widok

Skóra delikatna, jak płatek róży 

Tak szaleńczo płonie

Pod moim dotykiem najlichszym 

Jak jedwabisty szal jest

Gdy swe porcelanowe dłonie 

Kładzie na mym karku 

Ciało twe - świątynia spokoju

Drży, zachłannie pragnąc raju

Wygina się w łuk

Jak kiedy kupidyn strzałę naciąga 

Lecz cięciwa pękła 

Przywracając ziemię

myszka

Hej...

Od ostatniego wpisu w sumie niewiele się zmieniło. Czuję się samotna, jak nigdy dotąd. Opuszczona, odizolowana. 

Nie czuję się na siłach, by taranować ludzi, narzucać im się... Bo przecież tak powstają nowe znajomości, jakkolwiek by to nie brzmiało. Moja samoocena jest za niska na takie akcje. 

A jeszcze moja najbliższa osoba ze studiów, przy niej zatraciłam pokorę, muszę się psychicznie odseparować. Choć w samym zachowaniu nic się nie zmieni. Ten sam uśmiech, jak zwykle. Nienawidzę tego uśmiechu, tego który pojawia się mimowolnie by uniknąć niewygodnych pytań, by zaskarbić czyjąś sympatię. Jest smutny. 

Moja mama mówi, że nie można nikomu ufać, ale tak się nie da żyć. Zgodzę się, że większości nie można ufać. Brak im szczerości, pokory, empatii czy zrozumienia, ale czuję że mi można ufać, a nie uważam się za wyjątek, więc musi być ktoś jeszcze komu można ufać. 

Tylko kto zwróci uwagę na taką szarą z zewnątrz myszkę?