Ciągle mnie męczą wizje
tak ciężko mówić o niepewnym
jak może to zbytnio zranić
mówię czysto i klarownie
ale już nikt nie słyszy
nie zapominam niczego
a w szczególności
słów pewnych kłamstwa
z nieświadomości światów dwóch
powiedziałam wszystko głośnie
nikt nie słuchał, szczególnie Ty
wizje marzeń, z dużych na małe
płomień piękna, jak uroczy
tli się, gaśnie
co z tego, że w słowiniku
nie ma etykiety "romantyczność"
wizje dwie
przecinają się
Zniszczysz mnie wcześniej
lub później gdy zignoruje się
tam gdzie się zgubiłam
wypalałam kolejne światła
po kolei zanikały w mrok
tylko wypalone knoty
choć nadal świecą się
nie docierają od oczu twych
chcę zawrócić, zniknąć
nie mogę, bo znów
uwięziłam się, nęcona blaskiem
ciepłym, który daje więcej
ale gdy zakrywa się oczy
na prawdziwość iluzji
i podziwia się zaledwie
sztuczki magika na scenie
on zniknie
myślisz gdzie?
nie wiesz, że tuż pod podłogą
a nie na zawsze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz