again

W rozchwianym wykresie jest zawsze amplituda...tak i w emocjach harmonia... 

Nie musiałam go nawet wzywać. Zwabiła go moja woń...

- Oko- powiedziałam

- Hmm?- cały czas stał za mną, kładąc dłonie na moje ramiona.

- Oddam Ci lewe oko.

Milczał, zdawał się namyślać lub... był zwyczajnie zaskoczony.

Moje ciało zadrżało, gdy poczułam na szyi oddech zgnilizny i piachu. Opanowałam to.

- Pamiętaj, że to wymaga dodatkowych środków.

- Nie przypominaj- wciąż tępo wpatrywałam się w ścianę. Kot, który do tej pory grzecznie spał, zjeżył się i zasyczał. Zasłoniłam przestrzeń suszarką z ubraniami, wtedy zwierze się nieco uspokoiło.

- Jak sobie życzysz kochana...- przysiadł się obok- kiedy...

- Teraz- stwierdziłam, nie kończąc- przynajmniej przez jakiś czas...

- Wiesz, że jestem niestrudzony i zawsze będę do Ciebie przychodził- pogładził mnie po policzku.

- Twoje zawsze brzmi jak groźba.

Głuchy, suchy śmiech rozległ się, w uszach i w głowie.

- Taka podobasz mi się najbardziej...-w tym momencie odwróciłam się i zbliżyłam do jego twarzy. Spojrzałam w puste oczy, odbijające jedynie to co bolało najbardziej.

- Dostałeś zaliczkę- wyszeptałam.

- Wedle życzenia najukochańsza- na chwilę świat zniknął mi sprzed oczu.

Zimne dreszcze rozchodziły się z mojego kręgosłupa, z okolic łopatek, przez resztę ciała. Czułam go w dłoniach, nogach. Pełzał jak słaba błyskawica, przeszył mostek, serce i skończył na twarzy. Uczucie skumulowało się oku, musiałam je przymknąć. 

- Nie jesteś sama- usłyszałam głos, prawie że z oka.

- I nigdy nie byłam, co?

Nie usłyszałam odpowiedzi, ale wiedziałam, że to tak z arcywrogami, nie znikają do twojej śmierci. Nie szkoda mi było ciała skoro nie poczytuje go za integralna część. A półślepoty nikt nie zauważy skoro i tak zakrywam je włosami.

Wróciłam do pokoju, śmiejąc się w duchu, z mojego pierwszego prawdziwego paktu z NIM. 

Jest jak przekupka, która Cię nienawidzi. Choć nienawiść to mało powiedziane.

Ważne, że teraz w ciemności mam samych przyjaciół.